(Geirvörtu)blóð, sviti og tár

Það er þannig með mörg hobbí að þau leiða til þess að utan um þau myndast hálfgerður sérheimur innvígðra. Fólk innan þess sérheims talar sína eigin mállýsku um hluti sem flestum öðrum eru illskiljanlegir og á einhvern hátt myndast ákveðin bönd um þennan eina sameiginlega þráð í lífi þeirra sem þátt taka. Þannig er þetta þegar að tveir eða fleiri fluguveiðimenn koma saman eða prjónafíklar, bíladellulið, Arsenal-aðdáendur, fjallageitur, bíónördar – og hlauparar.

Ég er tiltölulega nýgenginn til liðs við síðastnefnda hópinn. Fyrir hálfu öðru ári síðan tók ég þá fífldjörfu ákvörðun (að því er mér fannst þá) að hlaupa heilt maraþon hér í Kaupmannahöfn. Undirbúningur þess leiddi til þess að taka þurfti hlutina ögn alvarlegar en áður, en lengdarmetið mitt var, þegar þarna var komið sögu, það sem nam sjö kílómetra skemmtiskokki.

Hrópað á heimilistölvuna

Við KR-ingar erum af misjöfnu sauðahúsinu. Sumir okkar eru kotrosknir og sjá ekki nokkuð í vegi þess á vori hverju að okkar menn rúlli upp bæði Íslandsmóti og bikar. Aðrir fylgjast hins vegar angistarfullir með og vilja helst byrja á því að tryggja sig gegn falli áður en þeir fara að vonast eftir einhverju meiru. Ekkert af þessu hefur neitt með metnað að gera – báðir hópar eru jafnmetnaðarfullir fyrir hönd KR. Taugar hópanna eru hins vegar misþandar.

Mælirinn fullur

Umræðan í sænska knattspyrnuheiminum snýst um lítið annað þessa dagana en ólætin á Råsunda-leikvanginum á mánudaginn var þegar að hópur stuðningsmanna heimaliðsins AIK hleypti öllu í bál og brand eftir að þeirra lið hafði lent undir gegn erkifjendum sínum Hammarby, sunnar úr borginni. Stuðningshópur AIK hefur um langt skeið verið alræmdur langt út fyrir Svíþjóð fyrir dólgshátt og óspektir og ekki hefur skapferli spellvirkjanna skánað við það að AIK hefur gengið allt í mót á þessu keppnistímabili og rær nú lífróður fyrir sæti í deild þeirra bestu á næsta tímabili.

,,…og aðeins betur ef það er það sem þarf!”

Jæja, þá er enn einu sinni komið að stórmóti í handbolta og þar með er umræðuefninu á kaffistofunum reddað það sem eftir lifir af mánuðinum. Stórmót í handbolta eru orðin árviss viðburður; þegar ekki er Evrópukeppni er heimsmeistaramót og svo bætist við handboltakeppni Ólympíuleikanna á fjögurra ára fresti. Þessi gífurlega tíðni stórmóta í íþróttinni er umdeild. Sumir fagna fleiri mótum og þéttara prógrammi. Aðrir segja að þessi tíðni stórmóta hafi valdið því að spennan og stemningin í kringum þau hafi stórminnkað enda séu þau nú á hverju strái. Ef ekki gengur vel í ár kemur það síður að sök enda mót aftur á næsta ári. Það er því minna í húfi en áður.

Uppi í stúku

Vonandi hefur fáum sjónvarpsáhorfendum Sýnar leiðst svo mikið yfir HM-leikjunum að athygli þeirra hafi frekar beinst að áhorfendastúkunum en leikmönnunum sem etja kappi innan vallar. Enda ætti lítil ástæða að hafa verið til, leikirnir hafa flestir verið alveg stórskemmtilegir og ansi viðburðarríkir. Þó hefur það kannski fangað athygli einhverra að sjá hversu grunsamlega stórar skellur hafa blasað við í stúkunum og endrum og eins hefur maður meira að segja ekki séð betur en að meirihluti sætanna sé auður.

Suður Kórea-Tyrkland?

Þegar þetta er skrifað eru enn þá örfáir klukkutímar í fyrri undanúrslitaleik heimsmeistarakeppninnar og því má ef til vill segja að þessar vangaveltur muni heyra sögunni til strax eftir hádegi í dag.

Latínó fótboltaæðið

Ástríkur hefði áreiðanlega sagt að þessir Spánverjar væru klikk ef hann hefði orðið vitni að því fótboltaæði sem ætíð er viðvarandi í því landi. Fótboltinn er tekinn háalvarlega, stúderaður eins og fræðigrein, skeggræddur af sama hita og hápólitísk deilumál og ræður jafnmiklu um gleði og sorgir fólks og atburðir í fjölskyldulífinu.

Danska dýnamítið

Netútgáfur dönsku og frönsku blaðanna voru ekkert að flækja málin í gærmorgun þegar úrslitin í leik þjóðanna lágu fyrir. Vi er videre – við erum komnir áfram – sögðu Danirnir en hjá Frökkunum mátti lesa Nous sommes éliminées – við erum úr leik. Ef marka má frammistöðu Dana hingað til er ef til vill eðlilegt að menn spyrji sig hins vegar hvort að það sé enn og aftur orðin sprengihætta af „Danska dýnamítinu“.